...in het midden van de nacht moeten opstaan (zodat ik ten allerlaatste om 9u. op het werkt zou zijn!). Het eerste waar mijn halfopen ogen en nuchtere maag mee geconfronteerd werden: een dood muizeke in de zetel (danku poes). Vervolgens de waterkan laten vallen: kapot en heel de keuken onder water. Dus geen tijd meer om mijn lunch in elkaar te boksen, omdat ik dringend in de file moest gaan staan, om dan op het werk aan te komen en mij af te vragen wat ik hier kom doen...
Pfffffff....
skip to main |
skip to sidebar
2 comments:
Helpt het als ik zeg dat ik nét zo'n dag heb? En dat het gelukkig vrijdag is? En dat we morgen een superleuke dag gaan hebben? En dat je die waterkan en die lunch en dat huis niet had kunnen kopen als je daar niet moest gaan afvragen wat je daar nu alweer ging doen?
Ik probeer ook maar he... xxx
Die pffff-dag was trouwens gisteren, op donderdag.
Op de koop toe werd ik 's avonds ook nog eens geconfronteerd met het afschuwelijke geluid van een gigantisch ongeval. De hondenschool is namelijk net naast de afrit van Wommelgem. Het klonk zo verschrikkelijk (je hoorde een massa metaal nog honderden meters verderschuiven), dat een medeklasgenootje is in shock van het terrein moeten gaan. Waarschijnlijk zelf ooit een ongeval gehad.
Later, ik moest er in de tegenovergestelde richting passeren, zag ik dat er minstens 2 opleggers bij betrokken waren, en alle puin lag over zo'n 500 meter verspreid.
Maar er is gisterennamiddag ook weer iets mooi gebeurd; mijn vriendin Vera is, na jaren van geduld, bevallen van Ine.
Vandaag gaat het al beter. Jeanne Devos was gast in 'Het beste moet nog komen'. En zij straalt altijd zo'n rust en sterkte uit, dat ik er zelf rustig en gelukkig van wordt. Zeker omdat ik dan altijd moet terugdenken aan ons bezoek aan haar in Mumbay, een van de beste herinneringen, en indrukwekkendste ontmoetingen in mijn leven.
Post a Comment