door de modder

En we pikken de draad weer op.
Nadat we Bangkok achter ons lieten, zijn we met de bus tot aan de grens met Cambodja gereisd. Nadat we ons visum hadden bemachtigd, was het een kwestie van armenwerk om ons een weg te banen tussen de transportregelaars. Niet zo gemakkelijk, want uiteindelijk wordt je toch afgezet waar je bij staat. Wij kozen ervoor om vanaf hier een taxi te delen met nog 2 Amerikaanse meisjes. Dat bespaarde ons enkele uren ten op zichte van een busreis.
Op de foto's hierboven kan je zien waarom een bus, die aan een normale snelheid rijdt gezien de omstandigheden, er zo'n 3-4-5 uur langer over doet. Onze taxi haalde topsnelheden van 90 tot 100 km/u. Avontuur gegarandeerd!
Dit was de hoofdweg tussen de Thaise grens en Siem Reap, het stadje bij Angkor Wat. Er was pas een betonnen weg vanaf een paar kilometers voor Siem Reap. Daarvoor was er enkel verhard zand met gigantische putten, die door de moessonregen omgetoverd werden in kleine modderpoelen.

Wat we onderweg gezien hebben en gepasseerd zijn, was miserie troef. Triestige huttekes in de modder, ruige venten op brommerkes waar je liever geen discussie mee aangaat. De landmijnen waarover in de media gesproken wordt, zijn ook vooral hier nog geconcentreerd. Het probleem van de landmijnen is, dat niemand weet waar ze liggen. Dat komt omdat Polleke Pot en zijn Rode Khmer zich moesten verschansen in de bergen. Om er zeker van te zijn dat de tegenstanders daar niet zouden geraken hebben ze de velden rondom de bergen vol landmijnen gestoken. Maar er werd daar niet echt op een dode meer of minder gekeken, dus vonden ze het ook niet nodig om bij te houden waar ze die gelegd hadden.
Enfin, er komt veel steun van het buitenland. De rest van het land is 'zo goed als' ontmijnd. Al wordt er toch altijd aangeraden om niet zomaar in de velden te gaan wandelen.